Cultuurshoppen

juggling with time

Cultuurshoppen

Het culturele veld moet zich veel beter realiseren aan welke keuzestress het door hen beoogde publiek onderhevig is.

Aldus betoogde Noël Slangen, de man die zichzelf op twitter positioneert als ‘helaas de bekendste communicatieadviseur van België’, onlangs op een bijeenkomst georganiseerd over en met VIA2018. Deze stress gaat verder dan alleen de keuze uit talloze alternatieven waaraan mensen hun vrije tijd kunnen besteden. We weten immers al lang dat kunst en cultuur moet opboksen tegen 3 x S: sport, shoppen en social, waarbij die laatste staat voor tijd met vrienden, partner, gezin en familie. De werkelijke stress voor new potentials wordt onderschat en ligt op een veel basaler niveau: hoe kom ik er (en hoe lang doe ik daarover zonder te veel ‘gedoe-tijd’), hoe kan ik betalen (soms belangrijker dan wat het sec kost), wat moet ik aan (is er een dress-code en wil ik me daaraan conformeren), kan ik er wat eten (en vind ik dat dan lekker). Oftewel voel ik me er op m’n gemak, zie en spreek ik er mensen die ik ken en levert dit uiteindelijk het gevoel op dat ik mijn spaarzame vrije tijd goed heb besteed ?

Afgelopen zondag heb ik geculturfrühshopt bij VIA2018. Ik ging alleen, maar dat was niet erg. Ik begaf me namelijk in een vertrouwde omgeving en zag conform verwachting allerlei bekende gezichten. Voor vertrek had ik eerlijk gezegd nog wel even getwijfeld (zon, bank, krant, muziek en manlief), maar het programma met Fons Haagmans, Koen Vanmechelen en Leo Swinckels gaf de doorslag. Ik sprak er onder andere Wido Smeets, die onlangs in zijn column voor Zuiderlucht opmerkte dat hij de mensen die over de grens cultuurshoppen op één hand kan tellen. Helaas herken ik dit beeld. Afgelopen november belandde ik door omstandigheden op een vrijdagavond in LudwigForum in Aken. Ik had met mijn taxi-mama-pet op 3 young dude’s voor boardersnight afgeleverd in Landgraaf. Omdat diezelfde pet voor hun terugreis ook weer op moest, had ik bedacht een filmpje te pikken in Aken. Tot zover geen keuzestress, de drempel van de bioscoop is laag. Onderweg zag ik licht branden bij LuFo. Hoewel ik het museum al lang ken, hebben zij mij nog niet gespot als potentieel geïnteresseerde; ik wist dan ook niet dat die avond de tentoonstelling “Nie wieder störungsfrei! Aachen Avantgarde seit 1964” geopend werd. Desondanks veranderde ik spontaan van plan, die film kon wel wachten. Door mijn hoofd schoten allerlei mensen die ik verwachtte tegen te komen en ook was er de flits wat-heb-ik-aan-en-kan-dat-wel? LuFo was vol en er was een leuke mix van jong en esthablished. Zelf moest ik een beetje door de ‘out-of-your-network’- appel bijten: ik zag niemand die ik kende! Ik herkende één kunstenaar uit Zuid-Limburg, maar die kent mij niet, dus dat leverde weinig aanknopingspunten op. Gelukkig werd mijn avond gered door de kunst zelf.

Waar was ‘iedereen’? Waren ze niet uitgenodigd? Hadden ze keuzestress? Of last van beiden? Als we cultuurshoppen in de Euregio tot een succes willen maken en Europa willen laten zien dat we hier iets speciaals te bieden hebben, dan zullen we stresserende drempels moeten beslechten. Er zijn gelukkig al initiatieven die met het principe ‘in my network’  spelen, maar een Euregionale variant heb ik nog niet ontdekt.  Detail: shoppen in de Euregio lukt wél! OK, het is een van de 3xS, maar blijkbaar is daar ook de dieperliggende keuzestress aanzienlijk minder! Werk aan de winkel dus!